Deus trèits d’ua bruneta

Deus treits d’ua bruneta,

Mon còr s’ei alebat ;

Sons uelhs e sa boqueta

Tots mons sens an charmat.

Sa gorja clarejanta

Resplandeish com lo só,

Sa talha trionfanta

Que’m hè morir d’amor.

Despuish que jo t’èi vista

Jo’n soi tot interdit ;

En tu, bèra Calista,

Son mon còr, mon esprit.

En tu be son fixadas

Mas riquessas, mons bens.

En tu son acostadas

Mas jòias, mons plasers.

Ni las ròsas musquetas,

Ni la flor deu bruishon,

N'an pas de tas popetas,

L’esclat, ni la blancor ;

Urosa la maneta

Qui un dia aurà l’aunor

De tirar l’esplingueta

Qui las tien en preson.